zaterdag 9 september 2017

Op vakantie


Ik sta op het punt om te vertrekken. De airport terminal is licht en hoog. Grote wanden van glas, buiten is de lucht felblauw. Het is middag, rustig, er hangt een gemoedelijke, ontspannen sfeer. Ik loop over de donkergrijze gladde vloer naar de gate waar ik weet dat ik iemand ga ontmoeten. Mijn gids. Degene aan wie ik al mijn vragen kan stellen. Ik kijk er naar uit hem of haar te zien. Ik ben al ver gekomen, vertrouwend op mezelf, maar voor deze reis heb ik hulp nodig. De juiste hulp.

Rustig wacht ik, ik voel dat het moment nabij is. De stewardess checkt mijn paspoort en gebaart me om kalm door te lopen. De gang richting vliegtuig buigt naar links en ik loop, vol vertrouwen. 
Dan zie ik haar. Op afstand. Ze draagt een cowboyhoed, de zelfde die ik thuis heb laten liggen. Ze heeft een bruin leren jack aan, dat lijkt op het jack dat ik van Yvonne heb gekregen. Ze is net zo groot als ik, heeft haar donkerbruine haar in een staart en ze begint te springen van enthousiasme, haar armen hoog in de lucht. En ik hoor haar lach, een klaterende lach. 
Ik begin te rennen. Ik ben zo blij haar te zien!  Ze roept:‘Eindelijk daar ben je!’ Met mijn stem. 
Ik stop, ben nu heel dichtbij. Ze strekt haar armen naar me uit. Mijn hart springt bijna uit elkaar van vreugde.
‘Hey, jou ken ik!’ 
‘Ik ben het, ja. Ik ben Annemarie. Uit de toekomst. En ik kom je laten zien wie je aan het worden bent.’
Ik ben zo opgelucht. Wat zie ik er goed uit. Geen dag ouder dan vandaag. Maar wel met een iets andere uitstraling. Zelfverzekerder, volwassener. Een vrouw van de wereld.
We omhelzen elkaar. Ik ruik mijn eigen geur, voel mijn eigen lichaam, dicht tegen mij aan. Mijn hart klopt in een heerlijk ritme. Precies het tempo van het geluid dat mijn oren bereikt. Paardenhoeven trappelend, galmend, volop in swing.
Daar is ze: Faye!  Ze duwt haar neus tegen mijn hand, kijkt in mijn ogen en ik zie dat ze precies de zelfde is als altijd. Ik voel vrolijkheid, over en weer.
‘Ok, wat gaan we doen?’, vraag ik.
En Annemarie uit de toekomst antwoordt: ‘Wat je maar wilt . En het is zo makkelijk, want het is allemaal al gedaan.’
Faye hinnikt en ik lach. Het klinkt bijna hetzelfde.
‘Nog vragen?’

Geen vragen meer. Let’s goooooooooooo!



zaterdag 19 augustus 2017

Wu Wei Weg



                                                                                       (c) Yvonne Jansen EDEN


Wu wei 
is 
de Weg

(handelen naar de aard der dingen)


Wu wei
leert   
                                                                                                    
Uw wil                                                                                               
door mij


Wu wei                                                                                                 
weet
                                                                                             
nu keert                                                                                                 
het tij


Wu wei
eert

maakt allen
vrij


Wu wei                                                                                                   
stroomt
                                                                                                    
als                                                                                                   
panta rhei        (the rhythm of life is the force of heaven)


Wu wei
leeft

met jou
en mij


Wu wei
droomt

dat jij
wordt hij

(en Wu wei fluistert:
hier is de wei

voor Arion
voor Faye
voor Martinez
en Slee

Luistert
en olé!)


maandag 14 augustus 2017

Die drie stralen

foto (c) Renee Scholte EDEN


Voor Mischi, Aquila 

en voor al 

Cielo


Die grote drie
denderen
binnen

Daar!
Op de dijk!

Dag verleden
Welkom beginnen

Zo veel dromen
diepe lagen

Het rijk
van het heden
dat zij kunnen dragen


Laat maar komen!

Samen
sterk

in hun spel
is het werk
voor een ieder

de storm
voor de stilte
in hitte, in kilte
in water, in lucht

want de aarde
zij zucht
smeekt om liefde, 
koel vuur

Zie, nu is het Uur!


De witte tekens 
op het voorhoofd
van licht

De al ziende ogen
op ons gericht

Die zachte macht

Immer geloofd 
in hun
opwekkende kracht

Voel de noodzaak
kom met ons mee
Dit is je taak!

Nu wordt het helder
dat land van honing


Bliksemschicht!
kleine koning!

God lacht

je toe!

donderdag 10 augustus 2017



Toegewijd

Als het stormt
De regen op je warme lichaam striemt
Je de ander moet verlaten  
De geest van vroeger waart
Over natte straten
Voel dan hoe het zaad ontkiemt

Als de spanning
Je spieren samenspant  
Je huilt en roept om wat je kent
Je schreeuwt om verre vrienden
Houd je sterkte dan
Van leven

Als je vlammende verleden
voor je ogen waarheid lijkt
En je, in jezelf gekeerd,
Niet weet het doel, de zin,
Op de weg waar alle wil passeert
Zorg dan dat je mij bereikt

Hoor mijn hart, Faye,
Zuiver voelend
door alles heen
Je kunt de tijd niet controleren
Rust maar, oersterk oorlogspaard
Ik ben bij je
Telkenkere


dinsdag 16 mei 2017

Fakir (by EDEN - Escuela Del Equilibrio Natural) - 20170103 (1).JPG

foto; EDEN

Bles(sed)

Dat plekje (daar in ’t wit)
op je hoofd..
Een vloek of een zegen
Wat heb je geloofd?

Rood gevaarlint
gespannen
rondom een zwart gat

Dieper, ga dieper,
Want daar ligt de schat.

Vandaag liet de cobra zich bezweren
Door jouw vertrouwen en mijn zachte leren

Je droeg me,
toen ik niet meer liep
Je volgde,
toen ik je zachtjes riep
Je gaapte,
toen ik, heel even, sliep.

Je zocht de steun
die ik je kon geven
Fakir, oh Fakir

Bries je
spanning
De grote ruimte in
Wind je
niet meer op
Het heeft geen zin!
Houd je mooie ogen
op je kracht gericht
Dan weet je..
het teken..
Het geeft Licht!

Haal je cobra niet weg
Dan gaat het mis.
Ik ken jou, ik ken het!
Weet nu wat het is!
Luister, oh luister, naar wat ik je zeg.

Negeer zijn valse gesis.

De slang van jou
was
..maar een touw

Dat nu in goede handen is.

dinsdag 14 maart 2017


‘All my demons greeting me as a friend’ 

(titel debuutalbum Aurora, https://www.youtube.com/watch?v=dz-sLltRZoA)



Voor Fakir 


(c) foto EDEN





Een kronk’lende slang
spuwde zijn gif
en maakte je bang

Een nieuwe verscheen
(die je vertrapte)
uit zijn dode kop sprongen
tien glib'rige jonge
(gevaarlijker nog)

Bezweer ze, oh Fakir
met zachte stem
Laat de zucht van de wind
door je lichaam blazen,
Kijk naar hun doorschijnendheid
Voel het bloed 
achter je ogen razen

Tot zij langzaam 

en 

lang

zamer 


wiegen



Eén met het ritme,

(zodat jij kunt vliegen)

Opgerold rustend
in rietronde mand

Als jij gaat in galop
naar de waterkant!



Roep je slangen te hulp
Als het nodig is
Dan rijzen zij hoog
In een cirkl’ende dans
Geelgouden ogen gericht op jou

Heel in het heden
Het oude vel is afgegleden

En zie!

Onder 't glimmende zwart
Flonk’rende schubben,
groen, rood en blauw
licht weerkaatsend op je hart
En ze zingen 
(slissend, gelijkgestemd)
Wij dansen voor jou
Wij eren jou
Wij zijn blij dat jij er bent

zaterdag 18 februari 2017



Denderend over de dijk    I
(Denkend aan vroeger)

Daar was ooit …
een oorlog
die duurde tachtig jaar

Isa Belle, de ridster,
het bloed in haar haar,
ging strijdend ten onder.
Haar paard brak haar been

Bij de zee die nooit stil staat

Voor altijd

Alleen




Denderend over de dijk        II
(Dromend over de toekomst)

Het vliegend vuurpaard

Door de klei!

Mijn bruin paard
Jij met mij
Verlaat huis, verlaat haard
Neem me mee
Mijn paard Faye
In vliegende vaart!


All the way

Mijn rood paard
In je manen de wind

Door het lint
Bliksempaard

En iedereen staart

(En weet:
dit kan niet goed gaan zo)

Ons hart staat in brand
Vol vuur, maar verstand?
Rengalop door het zand
 Erop of eronder,
vlieg er boven,
Eraf!

Kom weer terug,
adem  rustig
We gaan nu in draf.


Diep in de nacht
Komen angst en ook twijfel
Beheers ik de macht?
Kan ik je leiden?
Door weer en door wind?
Door dreiging, door onheil
(want we zijn als een kind)

Er was veel te lijden
In storm en in wind
In dreiging, in onheil
(Te veel voor een kind)

En alles komt boven
Al zie jij dat niet.
Maar je voelt het, je steigert,
Je wilt me eraf.
Veel te veel, afgepeigerd,
Verlang naar het graf.

Mis zo heel erg mijn moeder
Die heel haar leven 
gaf.

Dan hoor ik mijn dochter
Zij spreekt met haar stem
En alles
Gaat leven
Ik ben veilig bij hen

En..
neem ik de teugels
We vliegen op vleugels
We zijn weer de droom
Coming home, coming home!

Je vacht, oh zo zacht,
Je wil, als de donder zo sterk!
De God’lijke kracht is de macht
Wij zijn klaar voor dit werk!

Als een edele vrouw
Keer ik terug in de wei
Fijn, weer thuis!
Wacht mijn man, en mijn kind,
en jouw vriend

Allen vrij!

zondag 5 februari 2017


Meet Faye, my Fate

Echt gedroomd




donderdag 2 februari 2017

Het witte licht van de hengst

De eerste dans

In vele gedaanten komt hij

De vlucht van de vogels
zwenkend over de grens
tussen land en zee

Ergens in Zeeland
Maar het voelt als zwierig Spanje
met dans en scherpte
het geswoesj van de zweep

Trek je terug
en laat dan jezelf zien

Het wuivende gras
de wind zwelt aan
doet de blaadjes trillen

Je kent dat wel
die natuur die niet te vangen is
Gevoelens van herkenning
die hol klinken op papier

Want wat is het echt
het witte schijnsel van de hengst
op klaarlichte herfstdag
onder lichtblauwe hemel








Beeldtaal


zaterdag 14 januari 2017

Opnieuw

Dit is een nieuw begin.

Voor jou en voor mij.

Wij hoeven

niet meer bang te zijn.
De boze droom is over
De strijd die is voorbij

Lang geleden
denderden we door brandend gras
door dorpen
in de as gelegd
Je sterke benen struikelden over lijken
Je gevoelige neus rook woede en angst
Je lieve ogen zagen
alleen
de verblindende waas van waanzin
door mensen gemaakt
het stak je aan en je werd een van ons

en wat spijt met dat

Je begreep het niet
de hitte, de haat, het gedonder van kanonnen,
het geluid van staal op staal
Maar je diende en droeg
en je rende
voor je leven

weggejaagd uit je veilige kudde
om op oorlogspad te gaan met mij

en ik begreep het niet
maar ik diende
een idee dat nergens voor diende
(Army Dreamers - Kate Bush)

Het is voorbij Faye
Het is klaar
Een andere, eeuwige tijd breekt aan
die perfect bij ons past

Als veulens door de groene landen
die ook geel en oranje en bruin (net als jij) kunnen zijn

Het maakt niet uit
wat de ondergrond is
(modder, klei, zand of stenen)
Of we hard gaan of rusten
Of de zon schijnt of niet


Je draagt me weer
en ik wijs je een veilige weg




zondag 27 november 2016

Alice in Wonderland - dreaming about reality

What is this life? Are we really here? 

(I am not really here)

I went mad because I thought I could find the answers by searching for them in my head.

Then there was magic (one day I will tell you all about it) and after what seemed like a thousand years of pondering those questions everything spoke to me, in a clear and coherent way. 





I reread 'Through the Looking Glass' by Lewis Carroll.
The Red King’s dream scene beautifully illustrates the fact that human beings dream up their lives by creating a collective dream (or nightmare).

 "Well, it's no use your talking about waking him," said Tweedledum,
 "When you're only one of the things in his dream. 
You know very well you're not real."
"Unless we're all part of the same dream. Only I do hope it's my dream, and not the Red King's!” answered Tweedledee.

In the last chapter of Through the Looking Glass Carroll emphasizes the importance of pondering this issue, when Alice says to her cat: 
“Now, Kitty, let's consider who it was that dreamed it all. This is a serious question.”

Carroll already touched upon this theme in Alice in Wonderland. The story moves from one dream sequence to the next with talking animals, strange landscapes and sudden transformations. 

A subtle pointer to the ‘Life is a dream’ idea is the poem in the beginning of the book which reminds the reader of the nursery rhyme 'Row your boat, gently down the stream.  

The last poem in Through the Looking Glass goes like this:
Dreaming as the days go by, 
Dreaming as the summers die (...)
ever drifting down the stream, 
lingering in the golden gleam, 

life what is, is but a dream”. 




...Just a children's book, isn't it, so why believe it?...

Enjoy the story! 




woensdag 2 november 2016

Op pad


Iemand riep me, mijn hart sprong op en ik vertrok uit de stad. Naar daar waar het leven nog simpel is en de natuur haar krachtige wetten in alles laat zien. 

In het zuiden scheen de zon en was het windstil. Sliertige witte wolken aan de lichtblauwe herfsthemel, landwegen met geelgouden populieren, recht op een rij en overal de zachte zucht van heel vroeger. 

En, natuurlijk, de paarden. 
Drie jonge Tinkers, grazend, dan opkijkend en in huppelende draf naar me toe, vragend om het volle gras tussen mijn voeten.Wat ik ze gretig geef. Een kudde Vlaamse paarden, drie merries met veulen en twee hengsten die apart van hen staan, want die enorme levenslust is soms te veel voor de warme hoedsters. Dan moeten de hengsten even wachten. Toch zijn ze met elkaar, altijd samen. Want afstand is er niet in ruimte. 

Ik fiets door de lucht, toch op de aarde. De bruine klei kleeft aan de pedalen, mijn hoofd is leeg en vol van liedjes tegelijk. 
In een dorp aan de kant van de nog bloeiende hei stap ik af om Theresia te begroeten. In een kleine kapel met kaarsen en nog meer licht word ik stil. Ik vraag kracht om mijn opdracht te vervullen: mensen en paarden bevrijden door hen eraan te herinneren wat werkelijk is.
En ik voel me omhelsd en gesteund door heel veel liefde. 
'Treed binnen' zegt Theresia met vrolijke stem.
Ik loop naar het altaar en daar ligt een handgeschreven gedicht: 

"Laat er vandaag vrede in je zijn.

Weet dat je precies bent waar je zou moeten zijn.

Herinner je de oneindige potentie die uit vertrouwen geboren is.

Gebruik de gaven die je hebt ontvangen

en geef de liefde door die je gekregen hebt
.
Wees bevriend met de kleine dingen die het allergrootste zijn.

Weet dat je een kind bent dat ook volwassen is,

en speel het spel van de eenheid.


Laat de 

aanwezigheid 

zich tot in je botten verankeren

en je ziel de vrijheid gunnen

om te zingen, te dansen, te danken, te drinken

en lief te hebben.

Het is hier voor ons allemaal." 

zondag 2 oktober 2016

De hoeders van het vuur

'Welkom thuis', zei de blauwe man in het bos. Hij pakte mijn hand en bracht me naar de plaats waar het vuur aan zijn miljardste hoofdstuk begon. Ik keek naar de mensen en dieren en planten en rotsen en stenen die zich warmden aan de oranje gloed. Zo bekend allemaal, zo natuurlijk om hen hier terug te zien.
'Je hoeft nooit meer te dromen, want de realiteit is het mooist en brandt voor eeuwig', wist ik en ik sprak het hardop uit.
En niemand hoefde het te beamen.

donderdag 22 september 2016



De mist trok op

Tussen de stammen van het bos in de duinen was alles gehuld in een witte mist. Ze liep voor me uit, haar staart golfde over haar benen. Ik volgde op een paar passen afstand. Het rook naar de naderende herfst, de bomen lieten de hitte uit hun bladeren vallen, en ik wachtte terwijl ik liep en ik snoof haar geur op. Ze was vastberaden, rook ze de oceaan?
Opeens stond ze stil, keerde haar hoofd naar mij toe, vroeg mij naast haar te staan. Ik legde mijn hand op haar schouder. Haar donkere ogen lachten en ik voelde in mijn handpalm alles wat ik ooit beleefd had. In een andere tijd, in een andere wereld. Mijn hart was te klein om het op te nemen, mijn hoofd zou het nooit kunnen begrijpen. Heel mijn lichaam werd omhuld door iets wat ik nog nooit had gevoeld, maar toch, op een vreemde manier, het oudste en nieuwste tegelijk was. De dichte mist was veranderd in glinsterende nevel die zich zacht om en in mijn hele lijf nestelde.

Ze hinnikte en draafde weg. Naar haar vrienden die haar ongetwijfeld gemist hadden.

De weg naar de oceaan, daar waar Poseidon paarden geboren liet worden uit het schuim van de golven. Zo dankbaar Amiga.

zondag 11 september 2016

Een echte nachtmerrie is

wit

en als ze breekt
is ze alle kleuren
van de regenboog

zacht

maar je moet eerst haar vertrouwen winnen
de grijze stof kammen
uit haar vacht


If I start thinking, I cannot write.
If I write, I cannot think.
If I think, I don’t write.
When I write, I don’t think.

vrijdag 9 september 2016

De kleuren van een nachtmerrie hebben de volgende namen



vermiljoen rood
versplinterendspetterend oranje
onzichtbaarafzichtelijk  geel als je zachtjes de kleuren bijstelt staat er: onzichtbaarafgrijselijk GEEL
inktvisflessengroen
diepzeenachtdonkerblauw
synthetisch indigo
ultraviolent violet

woensdag 7 september 2016

Mijn grootste nachtmerrie is dat ik niet meer wakker word. Dat ik voor altijd blijf zoeken naar wat ik heb achtergelaten in de Sagrada Familia.
De heilige familie. Maak ik daar deel van uit?

Ik ben de enige die de metro uitstapt. Er liggen plassen water op het perron. Enkeldiep. Ik was mijn voeten erin en de hitte onder mijn voetzolen verdwijnt niet. Het is hier zo stil, ik hoor mijn oren suizen. Mijn bloed stroomt in een gevaarlijk tempo. 'Langzaam', zeg ik tegen mijn hart.


maandag 5 september 2016

Blootvoets in Barcelona

Zijn er plekken op aarde, in steden, in dorpen, in de natuur, die gekte aantrekken? Die het onbewuste, dat wat verborgen wil blijven, en toch ook gezien wil worden, naar zich toe trekken om zich uit te leven? Barcelona lijkt zo’n plaats, de Sagrada Familia zo’n bouwwerk. Ik heb er omheen gecirkeld, ben ervan weggerend, maar nu keer ik terug. Als ik durf…

dinsdag 21 juni 2016

De kleuren van een nachtmerrie



1.

De begroeting op de open vlakte.

Ik herinner me de zachtheid van haar lippen. Ze duwde haar snoet in mijn nek, ik legde mijn armen om haar hals, aaide haar flank. Mijn handen gingen weer leven, alles voelde veilig en warm.
De witte merrie was als een moeder die haar verloren dochter, zonder ook maar een verwijtende blik, verwelkomde. Alsof er niets gebeurd was. Maar de dochter geloofde dat ze een vreemd pad had gekozen en dat ze zichzelf was kwijt geraakt.

2. Nu

Het zou 17 jaar duren om terug te keren.

Nu pas weet ik dat het grootste en prachtigste geheim niet diep in het bos te vinden is, maar gewoon op me lag te wachten op de open vlakte. Niets geheimzinnigs aan.

Laat me je een flintertje van een verhaal vertellen.
Ik ben niet meer bang om het voor het voetlicht te brengen. Omdat het niet meer belangrijk voor me is.

3. Het jaar van de grote ommekeer

Ik was 29 en verdwaald in mijn eigen hoofd. Mijn lichaam brandde, verzengende hitte in mijn handen en voeten, als Jezus aan het kruis, en in mijn hart woekerde een groot vuur dat niet te blussen leek. In de stad van wonderen leerde ik met nieuwe ogen kijken, werd mijn zenuwstelsel door de geest verschroeid en was ik nergens bang voor. Maar mensen schrokken wel van mij.

'U heeft een ernstige psychose gehad', zei de psychiater.
En ik sloot mezelf op. En wachtte tot het licht werd.


4. Het goede nieuws

Van dag tot dag zie ik de zon.

En voor ik vergeet dat ik bestond is het goed om het hele verhaal vanuit verschillende perspectieven te bezien. Deels fictie, hele feiten. Keihard en confronterend als je gelooft dat het waar is. Zacht, schitterend en liefdevol als je weet wat er werkelijk toe doet.

4. Schrijf je autobiografie in vijf zinnen.

'Het wachten op mij duurde erg lang, is het verhaal van iedere moeder.
Opgroeien tot wie je werkelijk bent is de leugens doorzien die je ouders je vertellen omdat ze niet anders kunnen.
Laura redde mijn leven, Daan gaf het zin en ik werd sterk en stabiel en we leefden nog lang en gelukkig.
'Getuig van het Wonder', zei de woordloze Stem, en ik huilde van dankbaarheid en wist eindelijk wat me te doen stond.
In volle galop leef ik de vrijheid en elke dag zie ik de Zon.'