donderdag 22 februari 2018

Learning to canter






Het leek een donker uur

en toen...

in

een(s)

alles

weer

licht


Met opgeheven hoofd
op Eagle's warme rug

vijf meter fun

een goede draf was het zeker niet
maar het zijn de foutjes
die ik mezelf
keer op keer
gun

Tegenwind maakt me zo ongelooflijk sterk

mijn hoofd
mijn hart
mijn lijf
weer recht gericht
en (h)op(la)!

ik lach
ik huil
ik werk

hoor

(voel een vergezicht)



alleen

(ze fluistert in mijn oor)



de allerliefste



stille stem van


de ware


natuur(lijk)



(c) Sandra Beaulieu


maandag 19 februari 2018

De zon achter de wolken


Spring is coming



 Luister en zing

Blaas de wolken weg

Stamp met je voeten op de aarde

Wees niet bang

voor uitslaande brand

Want vuur wordt geblust

door de regen die valt



De zon schijnt

altijd


en voor


al


EEN










zondag 11 februari 2018

Vlinders in februari


De storm die heel de winter duurde heeft bomen omgewaaid, takken liggen op de dijk en een schuur is ingestort.
Maar vandaag schijnt de zon en fiets ik met de wind in mijn rug door het land dat mij steeds vertrouwder wordt. De bakker geeft me een extra appelflap en de dame bij de supermarkt vraagt of ik tijd heb voor koffie: 'Want je hebt toch een lange reis achter de rug?'
'Dat is waar', antwoord ik, 'en ik moet nog verder, want er is veel werk te doen.'
Ze wenst me succes, ik stap op mijn fiets, nog steeds meewind, en wat ga ik snel. Maar ik kan afremmen als dat nodig is, of gewoon omdat ik het leuk vind om langzamer te gaan. Dan zie je meer.

Op een glansplek bij het water stap ik af. Ik pak de appelflappen en een zilveren meeneemkan koffie uit mijn tas en ga zitten op het strandje. Zo ver ben ik al. Honderden kilometers gereisd door dit land. Afgezien, gevallen, opgestaan, gehuild, de pijn en het verdriet weggelachen, te veel nagedacht, te weinig rekening gehouden met anderen en met wat ik werkelijk wil. Een belangrijke grenspost gepasseerd. Nu ben ik dicht bij de zee: kalm, zout, ontelbare kleuren groen, blauw, grijs.

Zo anders dan de Westerschelde.

Alleen schijnt het.
Maar zo voelt het helemaal niet.


De winterzon stort de belofte van de lente uit over alles wat leeft. En op het moment dat die gedachte opkomt vliegt een oranje vlinder vanuit het helmgras naar me toe en landt op mijn linkerarm. Hij klapt zijn vleugels in, loopt, voelsprieten uitgestrekt, naar mijn borst, waar hij zijn bepoederde, tere vleugels weer opent en, is het verbeelding?, ik hoor hem een zucht van verlichting en opluchting slaken.

Ik sluit mijn ogen, voel zijn pootjes op mijn hart en luister naar de wind en de golven.

Een vlinder in februari, hoe zeldzaam, hoe bijzonder en speciaal is dat.

maandag 29 januari 2018


Strife

is

finite


Infinite game 

is 

keeping 


everything

and every

One


in play


woensdag 17 januari 2018

Lighthouse in the storm

You can do any thing - Sia - 





Du bist nicht gekommen, um geliebt zu werden.
Du bist gekommen, um zu lieben.

(c) Usha Gonnawein, 33 Kosmische Gesetze zum Verstehen des wahren Seins

a bird set free - sia

dinsdag 16 januari 2018


All



moving


is



unchangeable


in the end




because

all


solves

itself

in love


it is 

just 

that....



in 

form


staying 

the same

in essence





Alles             






*


beweegt  

en is     



uiteindelijk  


onveranderlijk 





want   

alles  


lost 







zich zelf  

op

in  

Liefde 




 * Ice sculpture of horse melting on Lake Baikal, Siberia, Russia. (c) photo 


donderdag 11 januari 2018




Tussen de oren
van het paard
wiegt de wind
uit het paradijs

In de ogen
van het wezen
waakt de god
uit het droompaleis

Met hemelse daad- 
en draagkracht
vliegt het veulen
naar een nieuwe reis


(geïnspireerd op Rolf Kople's 'Het is een hemelse wind die tussen de oren van een paard blaast'
(c) foto's Rolf Kople)


maandag 8 januari 2018


Horses in the sky

(c) https://tuesdayshorse.wordpress.com/tag/horse-cloud-formations/





in the air floating free
you are so dear to me

on the ground bouncing high
when we wake with a sigh

we transform into angels
while transcending our fear

just dive right into the waters
alongside loving mothers
and smile bright through the flames
melting away all the blames

make sure nothing will stop you,
keep the strength in your soul,
there is no need to worry
for Love keeps all of us whole

you will just keep on flying
you will always be safe

'cause there is only sunlight
and you are so brave

zondag 7 januari 2018


Dichterbij dan ooit
Voor Sal
(met dank aan Kim)

(Orgiva, oktober 2015)

Ik zat op de steen en ik luisterde. Er waren geen paarden. Al waren zij hier heel lang geweest.

Ik spreidde mijn lichaam lang uit op de witte, koele steen. Er waren geen sterren. De lucht was diepdonkerblauw. Maar de hemel was dicht. 
Ik zag de hele hoge bergen, de bomenrij, maar er was nergens licht. Geen maan.

Hoe was ik hier gekomen?

Ik was, zoals elke nacht, in het midden opgestaan en had het dalende en stijgende, bijna onbegaanbare, rotspad naar de vallei genomen. Het was de perfectste temperatuur.  Niet zwoel, niet fris, niet koel, niet warm, niet drukkend, niet vochtig (er was nog wel een verschil met de warmte van mijn lichaam, anders had ik de temperatuur niet op kunnen merken).
Ik had me nergens op verheugd. Het ging zoals altijd. Ik werd wakker, uit mezelf, nooit van een geluid, en dan gleed ik uit mijn bed. Ik werd niet voortgedreven, ook niet aangetrokken. 

(Dat was daarvoor wel anders geweest. Dan was er een enorm verlangen dat brandde in mij, wat me naar de paarden trok. Elke avond viel ik in slaap met het heerlijke vooruitzicht dat ik ’s nachts weer bij hen zou zijn, en hoe mooi het daar was. Hoofdpijn had ik en koorts kreeg ik, die me de hut uit dreven en ik rende door de nacht, op weg naar Sal. Vallende sterren wezen me de weg en Orion, de jager, die ik veel beter kon zien dan in de stad. Ik zag zelfs zijn zwaard bungelen aan zijn riem, zijn gordel van drie sterren. En als ik dan eindelijk bij de kudde was, en tegen Sals warme flank aan stond moest ik huilen, en het duurde heel lang voor dat stopte).

Nu is het veel rustiger. Nu ik hier ben. En de paarden zijn er niet eens. 

Ik lig op de de steen, mijn geboortegraf. 
Daar ben ik ontstaan. 
En daar zal ik terugkomen. 
Altijd weer. 

Er zijn veel dingen die ik niet begrijp. 
Eigenlijk begrijp ik niets. 

'Ik grijp het niet' zegt het kindje. 

Maar de volwassene stelt gerust,
want die weet:

zij komt 

vanzelf 

steeds dichterbij





















zondag 31 december 2017



The Colours of a Nightmare

A nightmare is dark
but once
you comb her manes,
caress her fur,
and win her trust

she breaks down
and shines
her rainbow colours
to all who can see

Reality

(c) Marcia Baldwin 'Majestic Horse'

donderdag 28 december 2017




Zonder naam

Pluispaardenbloem en 
witte klaver

wiegen
in een veld van groen

Waar

de kleine witte merrie
met goudglanzende lange manen
graast

Alleen
is ze

Of beter:

In haar
één

Ze kijkt op,
hoorde ze iets?
Haar oren draaien naar achteren

Een zachte echo
in de verte

Een nieuwe stem
Een oorspronkelijk geluid
wat ze nooit
eerder
binnen kon laten

komen

gaan

Haar oren waren niet gevoelig
genoeg

Ze spant zich niet in
brengt haar hoofd
rustig
naar beneden

Beroert met haar zachte lippen
dat ene witte bloempje
zo teer
met stevig steeltje
het ruikt zo zoet

Dan weer

die echo
van vroeger
maar toch anders

Stil,
altijd stil

in haar wereld

misschien
alleen
het zuchten
van de wind

Wachtend op die echo
die steeds terug komt

En weer
heft ze haar hoofd op
luistert
 kijkt achterom

Maar ze ziet
gewoon
dat wat er altijd is

Het groene veld
de pluispaardenbloem
en de witte klaver

van geluk

(c) White Arcturian Horses





dinsdag 28 november 2017

Oh Westerschelde


Containerschepen laten zich dragen
door jou
Vaargeulen verdiepen zich
in jou
Antwerpen, Gent en Terneuzen vechten
om jou


Scholeksters vliegen
naar huis
over jou
Meeuwen drijven
op golfjes
in jou
Een witte reiger waadt
in het ondiepe
 van jou
Een aalscholver praat
over visjes
met jou

Mijn Westerschelde

Gezwommen, zo koud,  in jou
Gefietst, tegenwind,  naast jou
Gedroomd over zijn, met jou
Gehuild en geschreeuwd,  naar  jou

Gewandeld met Faye, bij jou
Gestaard naar de overkant
Met Faye, zo trouw
Gepraat met vriendinnen
In de warmte van jou

Oh Westerschelde

Eb trekt zich terug
Vloed zwelt snel aan
Ik word overspoeld
door jou


Stroom uit in de zee
En neem me dan mee

Want ik hou zo van jou



vrijdag 13 oktober 2017



The return of the Pegasus




Here I am
From the heavens above
I see your sweet eyes
They're filled with love

In times of turbulence
I always return
To wake you up
And help you learn

Prepare your body
And rest your mind
Be gentle and strong
Leave no one behind

Together with you
I can spread my power
Lead and then follow
This is the hour

Withdraw into silence
And find your peace
Together we'll dance
In grace and with ease

Hear my message
And spread it around
Speak out for the fallen
Our strength is unbound

I am Pegasus
Your goldenwinged friend
You're never alone
I am here till the end

zondag 1 oktober 2017

De boom

Ik zit met mijn rug tegen de boom. Hij is als een comfortabele stoel waarin ik precies pas.
Zijn takken buigen diep door, ik kan de uiteinden bijna aanraken. De lichtheid van de lentebloesem, de volheid van het donkergroene zomerblad en de vruchten in het najaar hebben hem soepel gemaakt.

In de winter kraken zijn takken mij verhalen toe. Over hoe hij ooit begonnen is, honderden en honderden jaren geleden. Geplant door een meisje dat hem verzorgde als haar lievelingsdier. Hoe ze hem water gaf en tegen hem praatte, met haar kleine handjes zijn stam aaide.
Ik weet hoe ze heette. Ze had dezelfde naam als ik.

In de lente zie ik het lichtgroene, opgerolde blaadje dat niet kan wachten, de eerste wil zijn.
Vogels wonen in zijn kruin, ze maken nestjes van wit dons en leren hun kinderen vliegen vanaf de veiligste plek.
In de zomer sta ik op, rek me uit en ren naar de andere kant van het veld. Dan kijk ik naar hem met afstand. Hoe hij groter en groter is gegroeid. Ik ben zo trots dat ik bij hem mag horen, dat hij mij altijd geeft wat ik nodig heb. Schaduw in de hitte.
In de herfst luister ik naar de bladeren. Zelfs als het windstil is vallen zij in mijn schoot. Een rood blad met gouden nerven fluistert hoe goed het was voor haar, dat ene jaar aan de boom. Hoe ze trilde aan de takken en wiegde in de wind. Ik graaf een kuiltje in de vochtige aarde en begraaf haar dicht tegen de wortels: zo is ze weer terug is bij hem die haar het leven gaf.

En dan weer opnieuw.


dinsdag 16 mei 2017

Fakir (by EDEN - Escuela Del Equilibrio Natural) - 20170103 (1).JPG

foto; EDEN

Bles(sed)

Dat plekje (daar in ’t wit)
op je hoofd..
Een vloek of een zegen
Wat heb je geloofd?

Rood gevaarlint
gespannen
rondom een zwart gat

Dieper, ga dieper,
Want daar ligt de schat.

Vandaag liet de cobra zich bezweren
Door jouw vertrouwen en mijn zachte leren

Je droeg me,
toen ik niet meer liep
Je volgde,
toen ik je zachtjes riep
Je gaapte,
toen ik, heel even, sliep.

Je zocht de steun
die ik je kon geven
Fakir, oh Fakir

Bries je
spanning
De grote ruimte in
Wind je
niet meer op
Het heeft geen zin!
Houd je mooie ogen
op je kracht gericht
Dan weet je..
het teken..
Het geeft Licht!

Haal je cobra niet weg
Dan gaat het mis.
Ik ken jou, ik ken het!
Weet nu wat het is!
Luister, oh luister, naar wat ik je zeg.

Negeer zijn valse gesis.

De slang van jou
was
..maar een touw

Dat nu in goede handen is.

dinsdag 14 maart 2017


‘All my demons greeting me as a friend’ 

(titel debuutalbum Aurora, https://www.youtube.com/watch?v=dz-sLltRZoA)



Voor Fakir 


(c) foto EDEN





Een kronk’lende slang
spuwde zijn gif
en maakte je bang

Een nieuwe verscheen
(die je vertrapte)
uit zijn dode kop sprongen
tien glib'rige jonge
(gevaarlijker nog)

Bezweer ze, oh Fakir
met zachte stem
Laat de zucht van de wind
door je lichaam blazen,
Kijk naar hun doorschijnendheid
Voel het bloed 
achter je ogen razen

Tot zij langzaam 

en 

lang

zamer 


wiegen



Eén met het ritme,

(zodat jij kunt vliegen)

Opgerold rustend
in rietronde mand

Als jij gaat in galop
naar de waterkant!



Roep je slangen te hulp
Als het nodig is
Dan rijzen zij hoog
In een cirkl’ende dans
Geelgouden ogen gericht op jou

Heel in het heden
Het oude vel is afgegleden

En zie!

Onder 't glimmende zwart
Flonk’rende schubben,
groen, rood en blauw
licht weerkaatsend op je hart
En ze zingen 
(slissend, gelijkgestemd)
Wij dansen voor jou
Wij eren jou
Wij zijn blij dat jij er bent

donderdag 2 februari 2017

Het witte licht van de hengst

De eerste dans

In vele gedaanten komt hij

De vlucht van de vogels
zwenkend over de grens
tussen land en zee

Ergens in Zeeland
Maar het voelt als zwierig Spanje
met dans en scherpte
het geswoesj van de zweep

Trek je terug
en laat dan jezelf zien

Het wuivende gras
de wind zwelt aan
doet de blaadjes trillen

Je kent dat wel
die natuur die niet te vangen is
Gevoelens van herkenning
die hol klinken op papier

Want wat is het echt
het witte schijnsel van de hengst
op klaarlichte herfstdag
onder lichtblauwe hemel








Beeldtaal


zondag 27 november 2016

Alice in Wonderland - dreaming about reality

What is this life?
I went mad because I thought I could find the answer by searching for it in my head.



Then there was magic (one day I will tell you all about it) and after what seemed like a thousand years of pondering that question everything spoke to me, in a clear and coherent way. 

I reread 'Through the Looking Glass' by Lewis Carroll.
The Red King’s dream scene beautifully illustrates the fact that human beings dream up their lives by creating a collective dream (or nightmare).

 "Well, it's no use your talking about waking him," said Tweedledum,
 "When you're only one of the things in his dream. 
You know very well you're not real."
"Unless we're all part of the same dream. Only I do hope it's my dream, and not the Red King's!” answered Tweedledee.

In the last chapter of Through the Looking Glass Carroll emphasizes the importance of pondering this issue, when Alice says to her cat: 
“Now, Kitty, let's consider who it was that dreamed it all. This is a serious question.”

Carroll already touched upon this theme in Alice in Wonderland. The story moves from one dream sequence to the next with talking animals, strange landscapes and sudden transformations. 

A subtle pointer to the ‘Life is a dream’ idea is the poem in the beginning of the book which reminds the reader of the nursery rhyme 'Row your boat, gently down the stream.  

The last poem in Through the Looking Glass goes like this:
Dreaming as the days go by, 
Dreaming as the summers die (...)
ever drifting down the stream, 
lingering in the golden gleam, 

life what is, is but a dream”. 




But it is just a children's book, isn't it, so why believe it?...

Enjoy the story! 




donderdag 24 november 2016


Vlinders in november

De storm van zondag heeft de bomen kaal gewaaid, takken liggen op de dijk en een schuur is ingestort. Maar vandaag schijnt de zon en ik fiets met de wind mee door het land dat me steeds vertrouwder wordt. De bakker geeft me een extra groot stuk marsepein en de dame bij de supermarkt vraagt of ik tijd heb voor koffie, 'want je hebt toch een lange reis achter de rug?'.