donderdag 22 september 2016



De mist trok op

Tussen de stammen van het bos in de duinen was alles gehuld in een witte mist. Ze liep voor me uit, haar staart golfde over haar benen. Ik volgde op een paar passen afstand. Het rook naar de naderende herfst, de bomen lieten de hitte uit hun bladeren vallen, en ik wachtte terwijl ik liep en ik snoof haar geur op. Ze was vastberaden, rook ze de oceaan?
Opeens stond ze stil, keerde haar hoofd naar mij toe, vroeg mij naast haar te staan. Ik legde mijn hand op haar schouder. Haar donkere ogen lachten en ik voelde in mijn handpalm alles wat ik ooit beleefd had. In een andere tijd, in een andere wereld. Mijn hart was te klein om het op te nemen, mijn hoofd zou het nooit kunnen begrijpen. Heel mijn lichaam werd omhuld door iets wat ik nog nooit had gevoeld, maar toch, op een vreemde manier, het oudste en nieuwste tegelijk was. De dichte mist was veranderd in glinsterende nevel die zich zacht om en in mijn hele lijf nestelde.

Ze hinnikte en draafde weg. Naar haar vrienden die haar ongetwijfeld gemist hadden.

De weg naar de oceaan, daar waar Poseidon paarden geboren liet worden uit het schuim van de golven. Zo dankbaar Amiga.

zondag 11 september 2016

Een echte nachtmerrie is

wit

en als ze breekt
is ze alle kleuren
van de regenboog

zacht

maar je moet eerst haar vertrouwen winnen
de grijze stof kammen
uit haar vacht


If I start thinking, I cannot write.
If I write, I cannot think.
If I think, I don’t write.
When I write, I don’t think.

vrijdag 9 september 2016

De kleuren van een nachtmerrie hebben de volgende namen



vermiljoen rood
versplinterendspetterend oranje
onzichtbaarafzichtelijk  geel als je zachtjes de kleuren bijstelt staat er: onzichtbaarafgrijselijk GEEL
inktvisflessengroen
diepzeenachtdonkerblauw
synthetisch indigo
ultraviolent violet

woensdag 7 september 2016

Mijn grootste nachtmerrie is dat ik niet meer wakker word. Dat ik voor altijd blijf zoeken naar wat ik heb achtergelaten in de Sagrada Familia.
De heilige familie. Maak ik daar deel van uit?

Ik ben de enige die de metro uitstapt. Er liggen plassen water op het perron. Enkeldiep. Ik was mijn voeten erin en de hitte onder mijn voetzolen verdwijnt niet. Het is hier zo stil, ik hoor mijn oren suizen. Mijn bloed stroomt in een gevaarlijk tempo. 'Langzaam', zeg ik tegen mijn hart.


maandag 5 september 2016

Blootvoets in Barcelona

Zijn er plekken op aarde, in steden, in dorpen, in de natuur, die gekte aantrekken? Die het onbewuste, dat wat verborgen wil blijven, en toch ook gezien wil worden, naar zich toe trekken om zich uit te leven? Barcelona lijkt zo’n plaats, de Sagrada Familia zo’n bouwwerk. Ik heb er omheen gecirkeld, ben ervan weggerend, maar nu keer ik terug. Als ik durf…