donderdag 22 september 2016



De mist trok op

Tussen de stammen van het bos in de duinen was alles gehuld in een witte mist. Ze liep voor me uit, haar staart golfde over haar benen. Ik volgde op een paar passen afstand. Het rook naar de naderende herfst, de bomen lieten de hitte uit hun bladeren vallen, en ik wachtte terwijl ik liep en ik snoof haar geur op. Ze was vastberaden, rook ze de oceaan?
Opeens stond ze stil, keerde haar hoofd naar mij toe, vroeg mij naast haar te staan. Ik legde mijn hand op haar schouder. Haar donkere ogen lachten en ik voelde in mijn handpalm alles wat ik ooit beleefd had. In een andere tijd, in een andere wereld. Mijn hart was te klein om het op te nemen, mijn hoofd zou het nooit kunnen begrijpen. Heel mijn lichaam werd omhuld door iets wat ik nog nooit had gevoeld, maar toch, op een vreemde manier, het oudste en nieuwste tegelijk was. De dichte mist was veranderd in glinsterende nevel die zich zacht om en in mijn hele lijf nestelde.

Ze hinnikte en draafde weg. Naar haar vrienden die haar ongetwijfeld gemist hadden.

De weg naar de oceaan, daar waar Poseidon paarden geboren liet worden uit het schuim van de golven. Zo dankbaar Amiga.

Geen opmerkingen: