donderdag 23 november 2017

No man's land

Op een vreemde dag 
kwam ik aan

zag Mischi en Cielo 
bij de zeedijk 
staan
(c) EDEN


Ik wilde met hen zijn
het leek zo open

dat kon niet

(er was een afscheid)

ik zag hen lopen

Ik ging met mijn vrienden
wist niet waar naar toe
had dorst
en ook honger
was zo vreselijk moe

We stapten
naar een heel groot meer
ik verbeet de angst
al deed dat zeer

ik ging gewoon door
met mezelf bewijzen
dat ik het kon:
zonder hen te reizen

Maar toen moest ik terug
alleen
en met pijn

vrienden wilden helpen
maar zo moest het zijn

ik wilde rennen
naar Mischi en Cielo

mezelf herkennen

maar zij waren samen
negeerden mij
ik riep en ik schreeuwde:
maak me vrij!

ik miste iets groots

Ineens was ik ergens
(was daar iets doods?)

ik vergat mijn naam
keek naar de andere kant
zag hen weer staan

ze waren dichtbij
en ook zo ver

in niemandsland
geen enkele ster

ik hoorde mijn vrienden
ze waren hier
streelden mijn armen
ik was als een dier

ik liet me halsteren
het touw mocht aan
(was het verbinding?)
ik voelde een traan

brachten ze mij 
naar een betere plek?
was het bescherming?
geen gevangenishek?


ergens wist ik:
ze bedoelen het goed
maar waar was ik zelf?
en waar was mijn moed?

in stukken geslagen

tussen moeder en kind
tussen gezin en zelfstandig
tussen water en wind

later liep ik 
zij aan zij
met de hengst en de merrie
en het veulen
zo blij!

maar soms moest ik stoppen
ik kon het niet aan
wilde niet verder
maar toch moest ik gaan

een stem als de mijne
ze hinnikte: kom!
die ogen, die oren

en nu keert het om!

nooit meer verloren

met man, paard en kind
herenigd
voor altijd

het leven....?

dat vindt!




vrijdag 13 oktober 2017



The return of the Pegasus




Here I am
From the heavens above
I see your sweet eyes
They're filled with love

In times of turbulence
I always return
To wake you up
And help you learn

Prepare your body
And rest your mind
Be gentle and strong
Leave no one behind

Together with you
I can spread my power
Lead and then follow
This is the hour

Withdraw into silence
And find your peace
Together we'll dance
In grace and with ease

Hear my message
And spread it around
Speak out for the fallen
Our strength is unbound

I am Pegasus
Your goldenwinged friend
You're never alone
I am here till the end

zaterdag 7 oktober 2017

Ben je daar?




Ik ben altijd daar
altijd bij haar
In dat platte land van bruine akkers,
gele koolzaadbloemen
die deinen 
in de paardenbries

Ik ben altijd hier
pen op leeg papier
In mijn drukke stad van grijs beton,
blauwe herfstenhemel
die zich uitstrekt 
over de mierenhoop

We zijn altijd twee
Ik mens, paard Faye
In deze wereld van verlangen,
oranje zon en witte stilte,
opspringend 
in ons gedeelde hart

zondag 1 oktober 2017

De boom

Ik zit met mijn rug tegen de boom. Hij is als een comfortabele stoel waarin ik precies pas.
Zijn takken buigen diep door, ik kan de uiteinden bijna aanraken. De lichtheid van de lentebloesem, de volheid van het donkergroene zomerblad en de vruchten in het najaar hebben hem soepel gemaakt.

In de winter kraken zijn takken mij verhalen toe. Over hoe hij ooit begonnen is, honderden en honderden jaren geleden. Geplant door een meisje dat hem verzorgde als haar lievelingsdier. Hoe ze hem water gaf en tegen hem praatte, met haar kleine handjes zijn stam aaide.
Ik weet hoe ze heette. Ze had dezelfde naam als ik.

In de lente zie ik het lichtgroene, opgerolde blaadje dat niet kan wachten, de eerste wil zijn.
Vogels wonen in zijn kruin, ze maken nestjes van wit dons en leren hun kinderen vliegen vanaf de veiligste plek.
In de zomer sta ik op, rek me uit en ren naar de andere kant van het veld. Dan kijk ik naar hem met afstand. Hoe hij groter en groter is gegroeid. Ik ben zo trots dat ik bij hem mag horen, dat hij mij altijd geeft wat ik nodig heb. Schaduw in de hitte.
In de herfst luister ik naar de bladeren. Zelfs als het windstil is vallen zij in mijn schoot. Een rood blad met gouden nerven fluistert hoe goed het was voor haar, dat ene jaar aan de boom. Hoe ze trilde aan de takken en wiegde in de wind. Ik graaf een kuiltje in de vochtige aarde en begraaf haar dicht tegen de wortels: zo is ze weer terug is bij hem die haar het leven gaf.

En dan weer opnieuw.


zaterdag 9 september 2017

Op vakantie


Ik sta op het punt om te vertrekken. De airport terminal is licht en hoog. Grote wanden van glas, buiten is de lucht felblauw. Het is middag, rustig, er hangt een gemoedelijke, ontspannen sfeer. Ik loop over de donkergrijze gladde vloer naar de gate waar ik weet dat ik iemand ga ontmoeten. Mijn gids. Degene aan wie ik al mijn vragen kan stellen. Ik kijk er naar uit hem of haar te zien. Ik ben al ver gekomen, vertrouwend op mezelf, maar voor deze reis heb ik hulp nodig. De juiste hulp.

Rustig wacht ik, ik voel dat het moment nabij is. De stewardess checkt mijn paspoort en gebaart me om kalm door te lopen. De gang richting vliegtuig buigt naar links en ik loop, vol vertrouwen. 
Dan zie ik haar. Op afstand. Ze draagt een cowboyhoed, de zelfde die ik thuis heb laten liggen. Ze heeft een bruin leren jack aan, dat lijkt op het jack dat ik van Yvonne heb gekregen. Ze is net zo groot als ik, heeft haar donkerbruine haar in een staart en ze begint te springen van enthousiasme, haar armen hoog in de lucht. En ik hoor haar lach, een klaterende lach. 
Ik begin te rennen. Ik ben zo blij haar te zien!  Ze roept:‘Eindelijk daar ben je!’ Met mijn stem. 
Ik stop, ben nu heel dichtbij. Ze strekt haar armen naar me uit. Mijn hart springt bijna uit elkaar van vreugde.
‘Hey, jou ken ik!’ 
‘Ik ben het, ja. Ik ben Annemarie. Uit de toekomst. En ik kom je laten zien wie je aan het worden bent.’
Ik ben zo opgelucht. Wat zie ik er goed uit. Geen dag ouder dan vandaag. Maar wel met een iets andere uitstraling. Zelfverzekerder, volwassener. Een vrouw van de wereld.
We omhelzen elkaar. Ik ruik mijn eigen geur, voel mijn eigen lichaam, dicht tegen mij aan. Mijn hart klopt in een heerlijk ritme. Precies het tempo van het geluid dat mijn oren bereikt. Paardenhoeven trappelend, galmend, volop in swing.
Daar is ze: Faye!  Ze duwt haar neus tegen mijn hand, kijkt in mijn ogen en ik zie dat ze precies de zelfde is als altijd. Ik voel vrolijkheid, over en weer.
‘Ok, wat gaan we doen?’, vraag ik.
En Annemarie uit de toekomst antwoordt: ‘Wat je maar wilt . En het is zo makkelijk, want het is allemaal al gedaan.’
Faye hinnikt en ik lach. Het klinkt bijna hetzelfde.
‘Nog vragen?’

Geen vragen meer. Let’s goooooooooooo!



zaterdag 19 augustus 2017

Wu Wei Weg



                                                                                       (c) Yvonne Jansen EDEN


Wu wei 
is 
de Weg

(handelen naar de aard der dingen)


Wu wei
leert   
                                                                                                    
Uw wil                                                                                               
door mij


Wu wei                                                                                                 
weet
                                                                                             
nu keert                                                                                                 
het tij


Wu wei
eert

maakt allen
vrij


Wu wei                                                                                                   
stroomt
                                                                                                    
als                                                                                                   
panta rhei        (the rhythm of life is the force of heaven)


Wu wei
leeft

met jou
en mij


Wu wei
droomt

dat jij
wordt hij

(en Wu wei fluistert:
hier is de wei

voor Arion
voor Faye
voor Martinez
en Slee

Luistert
en olé!)


maandag 14 augustus 2017

Die drie stralen

foto (c) Renee Scholte EDEN


Voor Mischi, Aquila 

en voor al 

Cielo


Die grote drie
denderen
binnen

Daar!
Op de dijk!

Dag verleden
Welkom beginnen

Zo veel dromen
diepe lagen

Het rijk
van het heden
dat zij kunnen dragen


Laat maar komen!

Samen
sterk

in hun spel
is het werk
voor een ieder

de storm
voor de stilte
in hitte, in kilte
in water, in lucht

want de aarde
zij zucht
smeekt om liefde, 
koel vuur

Zie, nu is het Uur!


De witte tekens 
op het voorhoofd
van licht

De al ziende ogen
op ons gericht

Die zachte macht

Immer geloofd 
in hun
opwekkende kracht

Voel de noodzaak
kom met ons mee
Dit is je taak!

Nu wordt het helder
dat land van honing


Bliksemschicht!
kleine koning!

God lacht

je toe!

donderdag 10 augustus 2017



Toegewijd

Als het stormt
De regen op je warme lichaam striemt
Je de ander moet verlaten  
De geest van vroeger waart
Over natte straten
Voel dan hoe het zaad ontkiemt

Als de spanning
Je spieren samenspant  
Je huilt en roept om wat je kent
Je schreeuwt om verre vrienden
Houd je sterkte dan
Van leven

Als je vlammende verleden
voor je ogen waarheid lijkt
En je, in jezelf gekeerd,
Niet weet het doel, de zin,
Op de weg waar alle wil passeert
Zorg dan dat je mij bereikt

Hoor mijn hart, Faye,
Zuiver voelend
door alles heen
Je kunt de tijd niet controleren
Rust maar, oersterk oorlogspaard
Ik ben bij je
Telkenkere


dinsdag 16 mei 2017

Fakir (by EDEN - Escuela Del Equilibrio Natural) - 20170103 (1).JPG

foto; EDEN

Bles(sed)

Dat plekje (daar in ’t wit)
op je hoofd..
Een vloek of een zegen
Wat heb je geloofd?

Rood gevaarlint
gespannen
rondom een zwart gat

Dieper, ga dieper,
Want daar ligt de schat.

Vandaag liet de cobra zich bezweren
Door jouw vertrouwen en mijn zachte leren

Je droeg me,
toen ik niet meer liep
Je volgde,
toen ik je zachtjes riep
Je gaapte,
toen ik, heel even, sliep.

Je zocht de steun
die ik je kon geven
Fakir, oh Fakir

Bries je
spanning
De grote ruimte in
Wind je
niet meer op
Het heeft geen zin!
Houd je mooie ogen
op je kracht gericht
Dan weet je..
het teken..
Het geeft Licht!

Haal je cobra niet weg
Dan gaat het mis.
Ik ken jou, ik ken het!
Weet nu wat het is!
Luister, oh luister, naar wat ik je zeg.

Negeer zijn valse gesis.

De slang van jou
was
..maar een touw

Dat nu in goede handen is.

dinsdag 14 maart 2017


‘All my demons greeting me as a friend’ 

(titel debuutalbum Aurora, https://www.youtube.com/watch?v=dz-sLltRZoA)



Voor Fakir 


(c) foto EDEN





Een kronk’lende slang
spuwde zijn gif
en maakte je bang

Een nieuwe verscheen
(die je vertrapte)
uit zijn dode kop sprongen
tien glib'rige jonge
(gevaarlijker nog)

Bezweer ze, oh Fakir
met zachte stem
Laat de zucht van de wind
door je lichaam blazen,
Kijk naar hun doorschijnendheid
Voel het bloed 
achter je ogen razen

Tot zij langzaam 

en 

lang

zamer 


wiegen



Eén met het ritme,

(zodat jij kunt vliegen)

Opgerold rustend
in rietronde mand

Als jij gaat in galop
naar de waterkant!



Roep je slangen te hulp
Als het nodig is
Dan rijzen zij hoog
In een cirkl’ende dans
Geelgouden ogen gericht op jou

Heel in het heden
Het oude vel is afgegleden

En zie!

Onder 't glimmende zwart
Flonk’rende schubben,
groen, rood en blauw
licht weerkaatsend op je hart
En ze zingen 
(slissend, gelijkgestemd)
Wij dansen voor jou
Wij eren jou
Wij zijn blij dat jij er bent

zaterdag 18 februari 2017



Denderend over de dijk    I
(Denkend aan vroeger)

Daar was ooit …
een oorlog
die duurde tachtig jaar

Isa Belle, de ridster,
het bloed in haar haar,
ging strijdend ten onder.
Haar paard brak haar been

Bij de zee die nooit stil staat

Voor altijd

Alleen




Denderend over de dijk        II
(Dromend over de toekomst)

Het vliegend vuurpaard

Door de klei!

Mijn bruin paard
Jij met mij
Verlaat huis, verlaat haard
Neem me mee
Mijn paard Faye
In vliegende vaart!


All the way

Mijn rood paard
In je manen de wind

Door het lint
Bliksempaard

En iedereen staart

(En weet:
dit kan niet goed gaan zo)

Ons hart staat in brand
Vol vuur, maar verstand?
Rengalop door het zand
 Erop of eronder,
vlieg er boven,
Eraf!

Kom weer terug,
adem  rustig
We gaan nu in draf.


Diep in de nacht
Komen angst en ook twijfel
Beheers ik de macht?
Kan ik je leiden?
Door weer en door wind?
Door dreiging, door onheil
(want we zijn als een kind)

Er was veel te lijden
In storm en in wind
In dreiging, in onheil
(Te veel voor een kind)

En alles komt boven
Al zie jij dat niet.
Maar je voelt het, je steigert,
Je wilt me eraf.
Veel te veel, afgepeigerd,
Verlang naar het graf.

Mis zo heel erg mijn moeder
Die heel haar leven 
gaf.

Dan hoor ik mijn dochter
Zij spreekt met haar stem
En alles
Gaat leven
Ik ben veilig bij hen

En..
neem ik de teugels
We vliegen op vleugels
We zijn weer de droom
Coming home, coming home!

Je vacht, oh zo zacht,
Je wil, als de donder zo sterk!
De God’lijke kracht is de macht
Wij zijn klaar voor dit werk!

Als een edele vrouw
Keer ik terug in de wei
Fijn, weer thuis!
Wacht mijn man, en mijn kind,
en jouw vriend

Allen vrij!

zondag 5 februari 2017


Meet Faye, my Fate

Echt gedroomd




donderdag 2 februari 2017

Het witte licht van de hengst

De eerste dans

In vele gedaanten komt hij

De vlucht van de vogels
zwenkend over de grens
tussen land en zee

Ergens in Zeeland
Maar het voelt als zwierig Spanje
met dans en scherpte
het geswoesj van de zweep

Trek je terug
en laat dan jezelf zien

Het wuivende gras
de wind zwelt aan
doet de blaadjes trillen

Je kent dat wel
die natuur die niet te vangen is
Gevoelens van herkenning
die hol klinken op papier

Want wat is het echt
het witte schijnsel van de hengst
op klaarlichte herfstdag
onder lichtblauwe hemel








Beeldtaal


zaterdag 14 januari 2017

Opnieuw

Dit is een nieuw begin.

Voor jou en voor mij.

Wij hoeven

niet meer bang te zijn.
De boze droom is over
De strijd die is voorbij

Lang geleden
denderden we door brandend gras
door dorpen
in de as gelegd
Je sterke benen struikelden over lijken
Je gevoelige neus rook woede en angst
Je lieve ogen zagen
alleen
de verblindende waas van waanzin
door mensen gemaakt
het stak je aan en je werd een van ons

en wat spijt met dat

Je begreep het niet
de hitte, de haat, het gedonder van kanonnen,
het geluid van staal op staal
Maar je diende en droeg
en je rende
voor je leven

weggejaagd uit je veilige kudde
om op oorlogspad te gaan met mij

en ik begreep het niet
maar ik diende
een idee dat nergens voor diende
(Army Dreamers - Kate Bush)

Het is voorbij Faye
Het is klaar
Een andere, eeuwige tijd breekt aan
die perfect bij ons past

Als veulens door de groene landen
die ook geel en oranje en bruin (net als jij) kunnen zijn

Het maakt niet uit
wat de ondergrond is
(modder, klei, zand of stenen)
Of we hard gaan of rusten
Of de zon schijnt of niet


Je draagt me weer
en ik wijs je een veilige weg