zaterdag 9 september 2017

Op vakantie


Ik sta op het punt om te vertrekken. De airport terminal is licht en hoog. Grote wanden van glas, buiten is de lucht felblauw. Het is middag, rustig, er hangt een gemoedelijke, ontspannen sfeer. Ik loop over de donkergrijze gladde vloer naar de gate waar ik weet dat ik iemand ga ontmoeten. Mijn gids. Degene aan wie ik al mijn vragen kan stellen. Ik kijk er naar uit hem of haar te zien. Ik ben al ver gekomen, vertrouwend op mezelf, maar voor deze reis heb ik hulp nodig. De juiste hulp.

Rustig wacht ik, ik voel dat het moment nabij is. De stewardess checkt mijn paspoort en gebaart me om kalm door te lopen. De gang richting vliegtuig buigt naar links en ik loop, vol vertrouwen. 
Dan zie ik haar. Op afstand. Ze draagt een cowboyhoed, de zelfde die ik thuis heb laten liggen. Ze heeft een bruin leren jack aan, dat lijkt op het jack dat ik van Yvonne heb gekregen. Ze is net zo groot als ik, heeft haar donkerbruine haar in een staart en ze begint te springen van enthousiasme, haar armen hoog in de lucht. En ik hoor haar lach, een klaterende lach. 
Ik begin te rennen. Ik ben zo blij haar te zien!  Ze roept:‘Eindelijk daar ben je!’ Met mijn stem. 
Ik stop, ben nu heel dichtbij. Ze strekt haar armen naar me uit. Mijn hart springt bijna uit elkaar van vreugde.
‘Hey, jou ken ik!’ 
‘Ik ben het, ja. Ik ben Annemarie. Uit de toekomst. En ik kom je laten zien wie je aan het worden bent.’
Ik ben zo opgelucht. Wat zie ik er goed uit. Geen dag ouder dan vandaag. Maar wel met een iets andere uitstraling. Zelfverzekerder, volwassener. Een vrouw van de wereld.
We omhelzen elkaar. Ik ruik mijn eigen geur, voel mijn eigen lichaam, dicht tegen mij aan. Mijn hart klopt in een heerlijk ritme. Precies het tempo van het geluid dat mijn oren bereikt. Paardenhoeven trappelend, galmend, volop in swing.
Daar is ze: Faye!  Ze duwt haar neus tegen mijn hand, kijkt in mijn ogen en ik zie dat ze precies de zelfde is als altijd. Ik voel vrolijkheid, over en weer.
‘Ok, wat gaan we doen?’, vraag ik.
En Annemarie uit de toekomst antwoordt: ‘Wat je maar wilt . En het is zo makkelijk, want het is allemaal al gedaan.’
Faye hinnikt en ik lach. Het klinkt bijna hetzelfde.
‘Nog vragen?’

Geen vragen meer. Let’s goooooooooooo!



1 opmerking:

Yvonne Jansen zei

Als in een filmbeeld.
Wat mooi beschreven.
Ik zou er een "EDEN`s Artwork" film over willen maken.
Las net in de krant over The Return van David Lynch. Twin Peaks.
Inspiratie van een van de grootste filmmakers van onze tijd.
Jouw beeld is ook een soort The Return.
Het volwassen kind en vertrouwen.