zondag 7 januari 2018


Dichterbij dan ooit
Voor Sal
(met dank aan Kim)

(Orgiva, oktober 2015)

Ik zat op de steen en ik luisterde. Er waren geen paarden. Al waren zij hier heel lang geweest.

Ik spreidde mijn lichaam lang uit op de witte, koele steen. Er waren geen sterren. De lucht was diepdonkerblauw. Maar de hemel was dicht. 
Ik zag de hele hoge bergen, de bomenrij, maar er was nergens licht. Geen maan.

Hoe was ik hier gekomen?

Ik was, zoals elke nacht, in het midden opgestaan en had het dalende en stijgende, bijna onbegaanbare, rotspad naar de vallei genomen. Het was de perfectste temperatuur.  Niet zwoel, niet fris, niet koel, niet warm, niet drukkend, niet vochtig (er was nog wel een verschil met de warmte van mijn lichaam, anders had ik de temperatuur niet op kunnen merken).
Ik had me nergens op verheugd. Het ging zoals altijd. Ik werd wakker, uit mezelf, nooit van een geluid, en dan gleed ik uit mijn bed. Ik werd niet voortgedreven, ook niet aangetrokken. 

(Dat was daarvoor wel anders geweest. Dan was er een enorm verlangen dat brandde in mij, wat me naar de paarden trok. Elke avond viel ik in slaap met het heerlijke vooruitzicht dat ik ’s nachts weer bij hen zou zijn, en hoe mooi het daar was. Hoofdpijn had ik en koorts kreeg ik, die me de hut uit dreven en ik rende door de nacht, op weg naar Sal. Vallende sterren wezen me de weg en Orion, de jager, die ik veel beter kon zien dan in de stad. Ik zag zelfs zijn zwaard bungelen aan zijn riem, zijn gordel van drie sterren. En als ik dan eindelijk bij de kudde was, en tegen Sals warme flank aan stond moest ik huilen, en het duurde heel lang voor dat stopte).

Nu is het veel rustiger. Nu ik hier ben. En de paarden zijn er niet eens. 

Ik lig op de de steen, mijn geboortegraf. 
Daar ben ik ontstaan. 
En daar zal ik terugkomen. 
Altijd weer. 

Er zijn veel dingen die ik niet begrijp. 
Eigenlijk begrijp ik niets. 

'Ik grijp het niet' zegt het kindje. 

Maar de volwassene stelt gerust,
want die weet:

zij komt 

vanzelf 

steeds dichterbij





















Geen opmerkingen: